เหม่อ
. . .
ฉันชอบนั่งเหม่ออยู่เป็นประจำ
หากจะถามว่าบ่อยไหม ?
" อืม . . . ก็บ่อยนะ "
ฉันนั่งนิ่ง
ตา จ้องไปยังที่ที่หนึ่ง
หู ยังได้ยินเสียงจากรอบข้าง
ใจ ยังคงเต้นเป็นจังหวะ
แต่ ความคิด . . . มันวิ่งไปไกลเกินกว่าจะไล่ทัน
เวลาฉันเหม่อ
ฉันมักจะตั้งคำถามกับตัวเองเสมอ
ในสมองมีแต่คำว่า ทำไม ทำไม และ ทำไม
ตอนนั้นฉันไม่เห็นเครื่องหมายอื่น except Question mark
คำถามมันผุดขึ้นมาเรื่อย เรื่อย . . . เรื่อย เรื่อย และ เรื่อย เรื่อย
บางคำถามเป็นคำถามที่ตัวฉันเองไม่สามารถตอบได้
และคนอื่นๆก็ไม่สามารถให้คำตอบกับฉันได้เช่นกัน
บางทีเราไม่รู้เลยว่า . . . การมีชีวิตอยู่คืออะไร ?
คนเราเกิดมาเหมือนกัน
แต่ปริมาณความสุขมักจะไม่เท่ากัน
แต่ละคนใช้เกณฑ์ในการวัดความสุขที่แตกต่างกันออกไป
บางคนให้เกณฑ์วัดความสุข โดยวัดจากความรักของคนรอบข้างที่มีต่อตนเอง
บางคนใช้เกณฑ์วัดความสุข โดยวัดจากฐานะและหน้าที่การงาน
บางคนใช้เกณฑ์วัดความสุข โดยวัดจากความประสบความสำเร็จ
เป็นต้น
ซึ่งเกณฑ์ต่างๆเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เราสมมติมันขึ้นมาเอง
ทุกคน มีโอกาสที่จะมีความสุขได้เท่ากัน
แต่ขึ้นอยู่กับว่าใครจะตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมามากกว่าใครต่างหาก
ยิ่งตั้งขึ้นมามากเท่าไร ก็ยิ่งหาความสุขได้น้อยมากขึ้นเท่านั้น
ลองออกจากกฎเกณฑ์นั้นดูบ้าง
แล้วจะรู้ว่า . . . ความสุขก็ไม่ต่างไปจาก อากาศ (มีอยู่รอบกาย แต่เรามักมองไม่เห็น)
ลองไม่ต้องมอง ..หรือไม่กังวลว่าจะต้องมองเห็น ก็จะรู้ว่าอากาศมันก็ไหลเข้าออกตัวเราตลอดเวลานั่นแหละ
แต่ไม่ทุกข์
พออายุมากขึ้น ก็คิดว่า(ความคิดส่วนตัว)
ถ้าเรารู้จักตัวเอง
ชอบอะไรไม่ชอบอะไร ยอมรับเรื่องไหนได้ และไม่ได้
อยากจะทำอะไร ถ้าตอบเรื่องของเราเองได้
คำถามพวกนี้ก็จะลดลง
#1 By wesong on 2008-10-27 00:02